و سلام بر تو...

 

رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس

زان  یار  دلنوازم  شکریست  با  شکایت گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایتبی مزد  بود  و منت  هر خدمتی  که کردم یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایترندان  تشنه  لب  را آبی  نمی​دهد  کس گویی ولی شناسان رفتند از این ولایتدر زلف چون کمندش  ای دل  مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایتچشمت به غمزه ما را خون خورد و می​پسندی جانا  روا  نباشد خون  ریز را حمایتدر این شب  سیاهم  گم  گشت  راه  مقصود از گوشه​ای برون آی ای کوکب هدایتاز هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود زنهار از این بیابان وین راه بی​نهایتای  آفتاب  خوبان  می​جوشد  اندرونم یک  ساعتم  بگنجان  در سایه عنایتاین راه را نهایت صورت کجا توان بست کش صد هزار منزل بیش است در بدایتهر چند  بردی  آبم  روی از  درت  نتابم جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایتعشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ قرآن  ز بر  بخوانی  در  چارده  روایت حضرت حافظ

با توام!

همایی چون تو عالیقدر و حرص استخوان تا کی 

دریغ آن سایه همت که بر نااهل افکندی

 
درین بازار اگر سودیست با درویش خرسند است  

خدایا منعمم گردان به درویشی وخرسندی