من همان نایم که گر خوش بشنوی

شرح دردم با تو گوید مثنوی

من همان عشقم که در فرهاد بود

او نمی دانست و خود را می ستود

من همی کندم نه تیشه کوه را

عشق شیرین می کند اندوه را

در رخ لیلی نمودم خویش را

سوختم مجنون خام اندیش را

می گریستم در دلش با درد دوست

او گمان می کرد اشک چشم اوست

من خموش کردم خروش چنگ را

گر چه صد زخم است این دلتنگ را...

ه.ا.سایه

ارغوان ! شاخه همخون جدا مانده ی من

آسمان تو چه رنگ است امروز ؟

آفتابی ست هوا ؟

یا گرفته ست هنوز ؟

من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه می بینم دیوار است

آه٬ این سخت سیاه

آن چنان نزدیک است

که چو بر می کشم از سینه نفس

نفسم را بر می گرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یک قدمی می ماند .

کورسویی ز چراغی رنجور

قصه پرداز شب ظلمانی ست

نفسم می گیرد

که هوا اینجا زندانی است .

هرچه با من اینجاست

رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز

گوشه ی چشمی هم

بر فراموشی این دخمه نینداخته است .

اندر این گوشه ی خاموش فراموش شده

کز دم سردش هر شمعی خاموش شده

یاد رنگینی در خاطر من

گریه می انگیزد :

ارغوانم آنجاست

ارغوانم تنهاست

ارغوانم دارد می گرید

چون دل من که چنین خون آلود

هر دم از دیده فرو می ریزد .

ارغوان این چه رازی ست که هر بار بهار

با عزای دل ما می آید

که زمین هر سال از خون پرستو ها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می افزاید .

ارغوان٬ پنجه خونین زمین !

دامن صبح بگیر

وزسواران خرامنده ی خورشید بپرس

کی بر این دره غم می گذرند.

ارغوان٬ خوشه خون !

بامدادان که کبوتر ها

برلب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند

جان گلرنگ مرا

برسردست بگیر

به تماشاگه آواز ببر

آه٬ بشتاب که همپروازان

نگران غم همپروازند .

ارغوان٬ بیرق گلگون بهار!

تو برافراشته باش

شعر خونبار منی

یاد رنگین رفیقانم را

بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من

ارغوان٬ شاخه ی همخون جدا مانده ی من!

                                                                             ه.ا.سایه

    هست شب یک شب دم کرده و خاک

رنگ رخ باخته است

باد، نوباوه‌ی ابر، از بر کوه

سوی من تاخته است.

*

هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم دراستاده هوا،

هم ازین روست نمی‌بیند اگر گمشده‌ای راهش را.

*

با تنش گرم، بیابان دراز

مرده را ماند در گورش تنگ

به دل سوخته‌ی من ماند

به تنم خسته که می‌سوزد از هیبت تب!

هست شب، آری شب.

نیمای بزرگ

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

و ماه راز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من - دل مغرورم - پرید و پنجه به خالی زد

که عشق - ماه بلند من - ورای دست رسیدن بود

گل شکفته خداحافظ! اگرچه لحظه دیدارت

شروع وسوسه ای در من به نام دیدن و چیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری - موازیان به ناچاری -

که هر دو باورمان ز آغاز، به یکدگر نرسیدن بود

اگرچه، هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما

بهار، در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود

شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من

فریبکار دغل پیشه بهانه اش نشنیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود

حسین منزوی